I Lost My Body (Bedenimi Kaybettim) – Film İncelemesi

“Trajediyle Başlayan Bir Hayat”

Bazı filmleri izlemek kitap okumak gibidir. “Bedenimi Kaybettim” adlı filmimizde bu cümleyi sarf edebileceğimiz filmler arasında yer alıyor. Yazıya başlamadan önce filmin senaristinin “Amelie” filminin yazarı olan Guillaume Laurant olduğunu belirtmek isterim. Filmde yaşanan her olayın farklı olacağını burdan anlıyoruz. Filmimiz, Cannes Film Festivalinde haftanın seçkisi ödülü, Los Angeles Film Eleştrimenleri Birliği Ödülü ve New York Sinema Eleştirmenlerinden de tam not almıştır.

“Trajediyle Başlayan Bir Hayat”

Bazı insanların hayatları trajediyle başlar. Yaşadıkları olay o kadar zordur ki tüm hayatları ona göre şekillenir. İçinde taşıdıkları duygular sebebiyle bedenleri bu dünyaya ait değildir. Paramparça olmuştur. Hayata tutunamazlar. Tüm nesneler, tüm canlılar onlara farklı görünmeye başlar. Bu duygu dünyasını en saf haliyle taşıyan insanların ortak adına Noufel diyebiliriz.

Noufel, sıcak bir aile ortamında sürekli hayaller kurar. Hayallerini taşıdığı ses kayıt makinesiyle sürekli kayıt etmektedir. Ailesiyle birlikte yaşadığı trafik kazası onun için kırılma noktası olmuştur. O güne kadar kurduğu tüm hayaller yok olmuş ve hayal ettiğinden bambaşka bir hayatla baş başa kalmıştır. Pizza taşırken yaşadığı kazada için Gabrielle’in pizzayı sorduğunu düşünmüştü. Oysa Gabrielle Noufel’in nasıl olduğunu merak etmişti. Daha önce belki de pizza haricinde kendisine bir şey sorulmayan Noufel’i çok etkilemişti. Gabrielle’den habersiz onu takip etmeye başlamıştı. Marangoz olan amcasının yanında onu görmek için işe başlamıştı.

“Kader”

Bedenimi Kaybettim, filmi insanlık tarihinde çokça sorulan bir soruyu da konu ediniyor. Yaşadığımız hayatlar önceden belli olan şeyler miydi? Yoksa yaptıklarımıza biz mi karar veriyoruz. Noufel ve Gabrielle arasında şöyle bir diyalog geçer:

Noufel: Kadere inanıyor musun? Cidden soruyorum.

Gabrielle: Yani her şeyin önceden yazıldığına mı? Bizim için belirlenmiş bir yolu takip ettiğimize mi?

Noufel: Evet

Gabrielle: Ve bizim hiçbir şeyi değiştiremeyeceğimize…

Noufel: Değiştireceğimizi düşünüyoruz ama değiştiremeyeceğiz. Bu bir yanılsama. Ancak sadece öngörülemeyen ve mantıksız bir şey yaptığımızda kaderimizi değiştirebiliriz. Kadere çalım atmanın tek yolu bu.

Noufel alınyazısı dediğimiz şeye inanıyor. Burda yazılanlara uygun hareket ettiğimizi düşünüyor. Ancak yapmayacağı şeyleri yaptığında gitmeyeceği yerlere gidince kaderini değiştirdiğini düşünüyor. Gabrielle’nin amcasının yanında da bu yüzden işe giriyor.

“Kopmuş El”

Filmde Noufel’den tamamen bağımsız sandığımız bir hikâye daha görüyoruz. Kopmuş bir el şehirdeki birçok tehlikeyle mücadele ederek yolculuk yapıyor. İçimizde taşıdığımız hatıraları ifade ediyor. Unutamadığımız şeyleri… Ama bu geçmişi avucunda taşıyan el bizi bulsa bile hayatımızı onunda sürdürmemiz mümkün görünmüyor. Çünkü Noufel’in kopmuş eli yine kendisini buluyor ama onunla bütünleşemiyor.

“Sinek”

Hepimiz küçüklüğümüzde bir sineği yakalamaya çalışmışızdır. Noufel’de babasıyla bir sinek yakalamaya çalışıyor. Babası, “Sineği yakalamak için onun bir sonraki adımını düşünmen ve ona göre hareket etmen gerekir.” diyor. Sineğin sonraki hareketini öğrenmeye çalışmak gelecekte ne olacağımızı düşüncesini temsil ediyor. Yaşadığımız gelecek kaygısı o kadar güçlüdür ki biz çocukluğumuzu ve gençliğimizi yaşayamadan yaşlandığımızı fark ederiz. İşte sineği yakalamaya çalıştığımızda kaybettiğimiz elimizde budur.

“Son Olarak”

“Bedenimi Kaybettim” geçmişte yaşadıklarımız ve gelecekte yaşayacaklarımızın kaygısıyla şimdiyi yaşayamamanın hazin öyküsünü kaderimizle olan bağı sorgulayarak anlatıyor. Sembolik anlatımları, film müziklerinin derinliğiyle anlatım dilinin şiirselliğiyle izleyenlerin karşısına çıkıyor. Filmin sonunda Laura Cahen’den “La Complainte Du Soleil” adlı şarkıyı dinliyoruz. Yani Türkçe çevirisiyle “Güneşin Ağıtı”